Te veel van het Goede

Dan ga je naar een voorstelling omdat je stiekem smoorverliefd bent op de presentator. Je weet dat hij onbereikbaar is en dat hij met zijn 42 jaar op de teller 14 jaar ouder is dan jij, maar je hormonen hou je niet tegen dus je moet hem in het echt gaan zien. Als je daar in de zaal zit en het doek open gaat staat hij daar midden op het podium. Je voelt dat je eierstokken beginnen te dansen. Iedere vezel in je lijf schreeuwt om die man. Je houdt je rustig, probeert naar de andere mensen op het podium te kijken en niet te laten merken dat je zo op je stoel zit te soppen dat je er bijna vanaf glijd. Als hij dan na de pauze met een collectezakje langs de eerste rij gaat en bij jou stil blijft staan kijk je even in die prachtige ogen en je smelt. Waar je eerst nog dapper stand hield tegen je gevoel, is er nu iets doorbroken en je kunt er niets meer tegen doen ook al weet je dat je geen schijn van kans maakt. Na de voorstelling loop je het theater uit en je ziet dat hij een sigaret staat te roken. Je heupen brengen je automatisch naar mijn toe. ‘Hee wat heb je daar?’ vraagt hij terwijl hand maar jou borst reikt waar je tatoeage te zien is en met iedere millimeter dat die hand dichterbij komt hoor je een harder gerommel, als een oerkreet, uit je onderbuik komen: NEEM MIJ!!!!! Even onderbreekt hij zijn telefoon gesprek voor jou en je wilt het niet toelaten, maar langzaam sijpelt er druppeltje voor druppeltje toch wat hoop naar binnen. Want hij maakte wel tijd voor je en hij keek wel naar je en hij bleef op het podium wel bij jou stilstaan. Thuis val je al snel in slaap en beland in de wildste dromen over waar, wanneer, hoe vaak en hoe hij jou op iedere plek die je maar kan bedenken naar de hemel kan brengen. (Hij schijnt daar sinds kort goede connecties te hebben.)

En dan wordt je wakker de volgende ochtend. Eerst baal je dat die ruwe droom zacht wordt verstoord. Als je dan uiteindelijk opstaat omdat het je niet meer lukt om terug in die droom te komen, denk je alleen maar aan de avond ervoor. Je wilt meer, je wilt er weer heen. Je verstand zegt dat het onzin is en dat je sowieso het geld er niet voor hebt, maar om de een of de andere reden is er toch een beetje hoop naar binnen geslopen en je kut dwingt je om uit zoeken of je een kans maakt. Je verteld jezelf dat je nog een keer wilt omdat gisteren maar de helft is binnengekomen en dat als je de rest mee wilt krijgen je echt vandaag moet gaan omdat er maar twee shows zullen zijn. Dus je trekt de stoute schoenen aan en vertrekt weer naar het theater. In het begin ben je vrolijk je hebt er heel veel zin in en je kunt niet wachten hem weer te zien. Maar na zijn eerste nummer komt de klap: ‘en ik heb nog iemand nodig die mij, mijn vriendin en mijn gitaar een lift naar Amsterdam kunnen geven.’ Ja natuurlijk ZIJN VRIENDIN. Maar goed, het is in de show en hoewel hij het gisteren niet zei kan het nog steeds alleen een grap zijn. Zelfs al heeft hij een vriendin, je wist toch dat je nooit een kans zou maken. Wat maakt het uit, geen hand vol maar een land vol. Zo heilig is hij ook weer niet. Ga je toch lekker aan een ander kruis hangen.
Na de show drink je nog even wat en je ziet hem voorbij lopen met een dame in zijn arm. Het was dus geen grap. Dan trek je je jas aan en loopt naar de deur. En dan staat hij daar te roken met zijn vriendin naast hem. Je lacht als een boer met kiespijn en zegt nog snel dat je de show vandaag nog beter vond dan gisteren en druipt dan teleurgesteld af.

Tegen jezelf blijf je volhouden dat je geen spijt hebt van je tweede bezoek. De voorstelling was goed en daar kun je nooit genoeg van hebben. Toch? Je weet nu waar je staat bij die man. Namelijk precies waar je verwachtte te staan. Daarnaast ben je een oud bekende tegen gekomen en heb je leuke nieuwe contacten opgedaan. NEE, je hebt echt  geen spijt dat je een tweede keer naar de voorstelling bent geweest.

NATUURLIJK WEL!!!!! Je lijf schreeuwt nog steeds om die man en je weet dat het er gewoon niet van gaat komen. Weer een mooie illusie minder, die je stiekem eigenlijk het liefst in stand had willen houden. Je stapt de auto in en slaat keihard op het stuur. Je baalt dat je alleen naar huis moet. Je baalt dat je weer niet in zijn armen gesloten wordt. En je baalt van zijn vriendin. Want hoe hard je ook tegen jezelf blijft roepen dat er niets aan de hand is, dat het maar een stomme verliefdheid is of dat het alleen maar je hormonen zijn die vanzelf wel weer ophouden met brullen. Dat hij een vriendin heeft…

Da’s gewoon zwaar KLOTE

zie ook: Een Kruis, een Klokkenspel en Musicals Gone Mad