Er was meteen een klik tussen ons. De dag dat we elkaar ontmoette zette hij me een klein beetje voor schut, maar op zo’n manier dat iedereen, ook ik, ermee kon lachen. In eerste instantie had ik niet echt door dat ik interesse in hem had. Toch hoopte ik steeds vaker dat hij naar de kroeg zou komen als ik er was.
Op zijn verjaardag, om twaalf uur ’s nachts, feliciteerde ik hem en stal hij een kus van mij. Die avond ben ik met hem meegegaan en vanaf dat moment zagen we elkaar dagelijks. De eerste maanden gingen goed, je bent verliefd (of zoiets) en wilt graag bij elkaar zijn.
Na een tijdje kregen we onze eerste ruzie. Komt natuurlijk bij iedereen voor, maar ik had niet gedacht dat hij zo koppig zou zijn en alle schuld bij mij neer zou leggen. We zijn toen een paar weken uit elkaar gegaan. Toch misten we elkaar, dus we praten het uit en besloten elkaar nog een kans te geven. Wel besefte ik, dat het niet makkelijk ging worden met een man die zolang alleen is geweest.

Niet lang daarna werd mijn moeder heel ziek en moest een zware operatie ondergaan. Wie nu denkt dat dat alleen maar druk op de relatie zette heeft het helemaal mis. Mijn vriend was een engel, hij hielp me met alles wat ik nodig had. Of het nu papierwerk was dat er van mijn moeder bleef liggen of voor een lift naar het ziekenhuis, maar ook als ik mijn zorgen wilde delen of gewoon even aan iets anders mocht denken. Hij was op dat moment mijn rots.
We hoorden bij elkaar, zo voelde het. Daarom werden onze gesprekken steeds serieuzer. We waren nu een half jaar samen en we hadden het over samenwonen, trouwen en misschien zelfs kinderen (in de toekomst). Als je mij een jaar eerder had verteld dat ik in zo’n serieuze relatie zou zitten, had ik je voor gek verklaard. Maar als het op je pad komt, moet je er met beide benen inspringen en er gewoon voor gaan.
Ik zag een leven met hem voor me. Niet in een droom, zoals je fantaseert over je middelbare school crush of je tieneridool. Nee, dit was echt. ‘Huisje boompje beestje’, iets waar ik tot dan toe doodbenauwd van werd, kwam heel snel dichterbij, maar ik was niet bang. Sterker nog, ik zag ernaar uit.

Tot het met hem minder ging. Hij werd ziek, ze dachten misschien aan kanker en moest vaak naar het ziekenhuis. Ik wilde er voor hem zijn, net als hij er voor mij was geweest, maar hij liet mij niet toe. Hij hield zich groot, zei dat het wel mee viel. Terwijl ik zag dat hij pijn had, nooit mocht ik mee naar het ziekenhuis. Een keer, de arts had gezegd dat hij zelf niet mocht rijden na het onderzoek en na lang smeken heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat het onzin was om een taxi te nemen, aangezien ik toch vrij was die dag. Ik vond het moeilijk, maar ik kon het accepteren. Want sommige mensen vinden het gewoon moeilijk om hun zwakte te tonen.
Een paar weken later overleed zijn lievelingstante. De tante van wie hij per se wilde dat ik er zou ontmoeten, want hij was gek op haar. Hij vertelde mij zonder enige emotie wat er gebeurd was en zei dat ik niet mee hoefde naar de begrafenis. Nee, hij wilde zelfs liever niet dat ik mee ging. Ik kende er niemand en er is niets leuks aan. Nee, natuurlijk is het niet leuk, het is een begrafenis, dacht ik bij mezelf. Maar hij wilde mij er niet bij hebben.
Ik voelde me buiten gesloten.

Nou ben ik niet het type dat overal maar bij getrokken wil worden alsof we aan elkaar vast zitten. Hij heeft zijn leven en ik heb het mijne, zo wilden we het allebei. Maar nu leek het net alsof ik niet eens mocht weten van dat deel van zijn leven. Steeds liep ik op tegen een gebarricadeerde deur met een groot bord VERBODEN TOEGANG!!!!! erop. Alsof ik de eerste, beste vreemdeling was, niet meer dan een kroegmaat of een collega.

Omdat hij meer verdiende dan ik, vond hij het ook de normaalste zaak om dingen voor mij te betalen. Als we in de kroeg zitten en ik een drankje van hem krijg vind ik dat hartstikke lief van hem, maar mijn huishouden heeft een budget. Ik verspil geen eten omdat het per ongeluk een minuutje te lang in de oven heeft gelegen en zeker niet als dat gebeurt om dat degene die het afbakt te eigenwijs is om de gebruiksaanwijzing te lezen. Wanneer ik hem vroeg om iets zuiniger met mijn eten om te gaan, kreeg ik standaard het antwoord: ‘Nou dan koop ik wel nieuwe hoor, ik heb dat geld wel.’ Maar daar gaat het niet om. Is het dan zo moeilijk om in mijn huis met mijn inkomen rekening te houden. Ik wil graag mijn verantwoordelijkheid over mijn leven bewaren, maar financieel probeerde me hij alles uit handen te nemen, waardoor ik het gevoel kreeg afhankelijk van hem te moeten worden.

Ik hield nog van hem, maar het voelde niet meer als een relatie. Hij was mijn vriend en zo gedroeg hij zich ook, maar ik voelde me steeds minder zijn vriendin. Ook de seks ging achteruit. Waar ik in het begin nog genoot van onze vrijpartijen, begon ik er nu tegen op te zien. Hij deed geen moeite meer om het mij naar de zin te maken.
Terwijl ik normaal niet bepaald frigide ben, waren we op een punt aangekomen dat ik eens in de twee weken toegaf om van zijn gezeur af te zijn. (Gelukkig ben ik zelf erg bedreven met mijn eigen handen. Anders had ik het niet vol gehouden trouw te blijven.)

Steeds probeerde ik dit duidelijk te maken. Nee, ik maakte het niet alleen duidelijk, ik heb dit letterlijk tegen hem gezegd, maar hij gaf niet thuis. Als hij er al iets van zei was het: ‘Nou dat moet bij jou liggen want ik heb nog nooit eerder klachten gehad.’ Waarop ik antwoordde: ‘Vind je het gek? Jij hebt geen relatie meer gehad sinds je 16e en de enige vrouwelijke aandacht die jij kent is die waarvoor je betaalt, maar ik zou het toch prettig vinden als je mij met iets meer wederzijds respect zou behandelen. Ik ben namelijk je vriendin, niet de eerste, de beste hoer.’ Nou, daar was hij niet blij mee. Zonder echt naar mijn woorden geluisterd te hebben, werd mij meteen verweten dat ik een probleem zou hebben dat hij in het verleden betaalde seks zou hebben gehad. Iets wat mij nooit iets heeft kunnen schelen, maar dat betekent niet dat ik ook zo behandeld wil worden.

Het vertrouwen was weg, ik had steeds minder zin om bij hem te zijn en al helemaal niet om met hem te vrijen. Nou dat laatste was wel echt een probleem voor hem. Want dat ik ongelukkig was leek hem niets te kunnen boeien, maar dat hij niet aan zijn trekken kwam, dat mocht toch niet gebeuren.
In plaats van na te gaan denken waardoor het nou kwam dat de seks zo achteruit ging, besloot hij dat het tijd was om er een punt achter te zetten. Nee, geen tijdelijke break, want dat werkte volgens hem toch niet. Het was gewoon voorbij en ik werd als grof vuil aan de kant gezet.

Nu was het niet de ergste relatie die ik ooit gehad heb. Sterker nog het was een van de betere. Maar om nou te zeggen dat het me zoveel goed heeft gedaan. Ach ja, ik weet nu weer wat ik NIET wil.