Mijn moeder is precies twee weken na mij jarig. (Voor de oplettende lezers, vandaag dus.) Ik kan me vooral herinneren dat ze altijd zei: ‘Nee hoor, ik wil mijn verjaardag niet vieren.’ Sommigen zeggen dat omdat ze verrast willen worden, omdat ze vinden dat ze dat moeten zeggen of omdat ze bang zijn om ouder te worden. Ik was er ook van overtuigd dat haar eerste verjaardag na mijn geboorte vreselijk zwaar moet zijn geweest.

In tegendeel, mijn moeder heeft vroeger altijd haar verjaardag echt gevierd, alleen de laatste jaren is dat minder geworden. Dat kwam pas nadat haar tweelingbroer Hans overleden was, misschien ook wel logisch. Maar wat ik vooral gek vind in dat ik het me niet meer kan herinneren. Ik weet het wel hoor, dat mam taart kocht voor op haar werk en dat er wel eens mensen kwamen. Maar ik besef het niet echt.
Als kind was ik in de zomer zo bezig met mijn eigen verjaardagen dat die van mijn moeder uit mijn gedachten verdwenen? Misschien is het omdat je als kind in een hele kleine wereld leeft en ik nog teveel met mijn eigen verjaardag in mijn hoofd zit? Of misschien heb ik de herinnering aan Hans willen verdringen en zijn daar ook de herinneringen aan hun verjaardagen mee vergaan?

Vandaag wordt ze alweer 62. Ze gaat het klein vieren. Een paar vrienden komen langs en ik denk dat ze nog wel even naar Hans zijn graf gaat. Een plek die ik al jaren vermijd. Het is raar want hoewel het toch een feestelijke dag is, het voelt na veertien jaar nog steeds of er iets mist.