Er loopt en druppel naar beneden
Hij rolt over het glas
Van onder mooi rond en een puntje aan de boven kant
Gestaag zakt hij steeds verder

Even blijft hij stil liggen
In een kuiltje van het glas
Net een traan die uit mijn oog valt en rust
Boven op mijn jukbeen

Dan glijdt de druppel weer verder
De laatste op het glas
Steeds verder en verder naar beneden
Tot hij niet meer lager kan

Er hangt een druppel daar beneden
Aan de rand van mijn glas
Hij valt zacht op mijn lippen
Die druppel die als laatste valt

De druppel is verdwenen
En ik staar naar mijn lege glas
Lang hoef ik niet te treuren om die laatste druppel
Want er komt al een nieuwe uit de tap