‘Dames, willen jullie met plaats ruilen met die twee meiden?’ Die vraag werd mij gisteren gesteld bij opnames van een pilot voor een nieuw programma. Ik zat samen met mijn moeder op de eerste rij en het eerste wat ik tegen haar zei was: ‘We zullen vast nog wel verplaatst worden.’ Er wordt dan gezegd dat het beter is op beeld. Vanwege contrasterende kleuren of omdat er te veel blond bij elkaar zit. Meestal wordt het er niet bij gezegd, maar we weten allemaal dat het maar een reden heeft. IK BEN TE DIK!!! En dat verkoopt niet, dus ik word uit beeld geplaatst. Het is niet de eerste keer dat ik het meemaak. Als er camera’s in de buurt zijn en je niet aan de stereotype mooie vrouw voldoet willen ze je niet zien. (Tenzij ze je voor lul kunnen zetten natuurlijk.) Ook al ben ik het gewend, het doet iedere keer weer pijn.
Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. Toen ik tussen de twee opnames even naar de wc ging werd ik erover aangesproken door twee meiden. Dan kan ik natuurlijk de tv-makers napraten en mezelf leugens wijsmaken, maar daar ben ik toch echt te slim en te boos voor. Ik heb dus gewoon gezegd: ‘Omdat ik te dik ben. Ja, dat zeggen ze niet maar dat is altijd zo.’ Daarop kreeg ik het lieve antwoord: ‘Toch? We hadden het er al over, maar we dachten dat ze dat toch niet echt zouden doen. Wat belachelijk!’ En dat is het natuurlijk ook.

Ik snap dat tv-makers het “mooiste” beeld willen maken en dat dik zijn niet echt gewaardeerd wordt. Programmamakers willen scoren, ook ten kosten van anderen. Ze doen dat waarvan ze denken dat het publiek dat wil zien en dus moeten mensen als ik plaats maken voor zij die wel gewenst zijn. Maar ik ben er van overtuigd dat als één programma begint met het in beeld plaatsen van anders gevormden er meer zullen volgen en hoewel de koplopers hierin veel kritiek zullen krijgen, zal de kijker er vanzelf wel aan wennen. Maar dan moet er wel een programma zijn die daar de eerste stap in wil maken.