Eindelijk is het zover ik mag voor het eerst naar een echt popconcert. Samen met een vriendin van me brengt mijn moeder ons naar Amsterdam, naar de HMH voor het Starmaker Slotconcert.
We zijn er al vroeg, rond twaalf uur, maar we zijn zeker niet de eersten. Er staat al een hele groep mensen voor de hekken, ook al mogen we pas om zes uur naar binnen. Iedereen is vrolijk en de liedjes worden luidkeels gezongen. Zo nu en dan beweegt er een gordijn boven de ingang en wordt er hard gegild in de hoop dat het een van de bandleden is.
Tegen vier uur staat het plein vol met concertbezoekers en kunnen we geen kant meer op. Iedereen is enthousiast gespannen voor het optreden en probeert zo veel mogelijk vooraan te komen. We staan dicht tegen elkaar gedrukt, zo dicht dat als ik mijn beide voeten optil, ik gewoon tussen de mensen om mij heen blijf hangen.

Als het dan zover is en, na al die uren, de deuren eindelijk open gaan rennen we naar binnen en gaan midden in de zaal staan, vlak voor de pers. Vooraan staat het al helemaal vol en zo hebben we tenminste nog wat houvast als het druk wordt. Al snel stroomt de zaal vol en om zeven uur begint het voorprogramma. Maar halverwege dat optreden word ik duizelig en zak in elkaar. Vanuit het niets. Niet omdat ik ruimte te kort kom of vanwege de hitte. Niet omdat ik de spanning niet aankan. Ik weet gewoon niet waarom, maar toch zak ik in elkaar en ga op de grond zitten. Gelukkig ging het al gauw weer wat beter met me en als K-otic het podium op komt sta ik gewoon met de rest mee te schreeuwen.

Het concert is geweldig, ik zing alle nummer uit volle borst mee en geniet van ieder moment. Ik weet zeker dit wordt een van de mooiste momenten van mijn leven, een dag om nooit te vergeten.
Na het concert loop ik meteen naar de merchandise kraam en koop ik de CD en een vlag met hun foto erop. En dan na een lange dag vertrekken we richting huis. Om middernacht draaien we de sleutel in het slot van de voordeur om en moe maar gelukkig plof ik op de bank neer.

[WORDT VERVOLGD]

 

Zie ook: 15 jaar geleden (deel 2)