Tijdens een van de eerste oudergesprekken die mijn moeder ooit over mij heeft gehad zei mijn kleuterjuf tegen haar: ‘Mariken is zo’n eerlijk meisje met een heel groot rechtvaardigheidsgevoel. Dat siert haar, maar daardoor wordt ze heel erg gepest en dat gaat haar nog eens opbreken. Ze moet echt leren om wat harder te worden en meer voor zichzelf op te komen.’ Maar dat heb ik nooit gedaan. Ik wilde niet ten koste van een ander mijzelf beter voelen. Ik wilde niet altijd aan mezelf denken. We zij groepsdieren en we moeten het samen doen. Soms betekent dat, dat je niet het beste voor jezelf eruit haalt, maar ik geloof erin dat wie goed doet, goed ontmoet.

Mensen dachten vaak dat ik dom en naïef was (en vaak nog ben) omdat ik niet meteen voor mezelf ga. Ik was in hun ogen een makkelijke speelbal met wie ze dachten te kunnen doen wat ze wilden. Soms is ze dat gelukt, ik heb mijn deel ellende door deze houding echt wel gehad, maar vaker had ik ze wel door en wist ik hun vuile spelletje te omzeilen zonder mezelf tot dat niveau te verlagen.
Liegen en bedriegen. Dat kan ik wel, heel goed zelfs. Een pokerface opzetten is voor mij een eitje en ik weet precies hoe ik voor mezelf moet kiezen, omdat ik dat zelf heel bewust NIET doe. Hoe dom mensen mij ook vinden, ik weet welke keuze ik maak en ik weet dat ik achter mijn keuzes sta.

Hoe vaak ik ook bespot word om mijn eerlijkheid en hoe vaak ik misschien ook tegen mezelf aan ben gelopen: Ik weet dat ik mezelf recht in de spiegel kan aankijken.