‘Suus, gaat het?’ Ik lag op grond in de studio en mijn schouders deden verschrikkelijk veel pijn. Ik draai me voorzichtig op mijn rug terwijl ik op mijn lippen bijt, nou ja ik laat me meer op mijn rug vallen want door de pijn lukt het niet om rustig te blijven. De tranen staan in mijn ogen, maar ik wil niet huilen. Ik ben altijd zo’n huilebalk geweest en ik wil mezelf niet voor schut zetten. Als ik opkijk zie ik Bart zijn gezicht boven me zweven. Hij kijkt me geschrokken aan met zijn ogen wijd open en zijn wenkbrauwen opgetrokken. Ik begin te lachen. ~Waarom moet ik altijd lachen als hij zo angstig kijkt? Het is helemaal niet leuk, maar hij ziet er zo grappig uit.~ Er schiet een pijnscheut door mijn bovenrug en ik gil even van schrik. ‘Rustig Suus, blijf liggen. De ambulance is onderweg. ~Ambulance… wat een chic woord, Robin zou gewoon ziekenwagen hebben gezegd.~ ‘Wat is er gebeurd?` Het laatste wat ik me herinner is dat ik over een tafel heen gebogen stond om het draaiboek te lezen en ineens voelde ik een hevige pijn in mijn rug. ‘Er is een stellage op je rug gevallen, maar gelukkig valt het mee, geloof ik.’ Ik moest moeite doen om me op zijn woorden te concentreren. Het was een enorm kabaal om ons heen van mensen die in paniek aan het rondrennen waren. ~Waarom gingen ze niet gewoon weg? Waarom moesten ze dit perfecte moment voor mij verpesten? Nu Bart eindelijk zo dichtbij was.~ ‘Nou ja, je leeft in ieder geval nog.’ Ik moest even verwerken wat hij zei. Als hij bang was dat ik misschien dood was zou het veel erger met me kunnen zijn dan ik dacht. Ik til voorzichtig mijn been op en buig mijn knie, dan zet ik de andere ernaast. Ook kan ik mijn armen nog bewegen dus het moest wel meevallen. ‘Nou, volgens mij heb ik niets gebroken alles doet het nog.’ Hij kijkt naar mijn benen, legt zijn hand zachtjes op mijn knie en lacht. ‘Gelukkig, voor het zelfde geld… Maar ben nou niet te overmoedig blijf rustig liggen.’ Ik blijf naar zijn hand op mijn knie staren tot mijn knie eronder weg zakt. Ik kan ze dan misschien nog bewegen, het is behoorlijk zwaar om de ze zo te laten staan. Dan legt hij diezelfde hand op mijn buik. ‘ik zei toch, doe nou rustig.’
Er komt een man naast ons staan. Ik weet dat het een collega van me is, maar ik kan even niet op zijn naam komen. ~Nou en, ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Barts hand ligt op mijn buik. Barts hand ligt op mijn buik!!!!!~ ‘De ziekenwagen is er.’ Hij wijst met zijn hand naar de andere kant van de studio en Bart volgt met zijn blik. Ik probeer ook mijn hoofd te draaien, maar het doet te veel pijn. ‘AU!!!!’ Hijgend springen de tranen weer in mijn ogen, in een reflex pak ik zijn hand en knijp erin. Hij lijkt ervan te schrikken, ~Sorry…~ maar dan draait hij zijn hand open zodat ik hem goed vast kan pakken. ‘Wat is er? Voorzichtig… Wat doet er pijn?’ Hij praat snel alsof hij bijna in paniek raakt. ‘Mijn nek, als ik hem probeer te draaien.’ Dan hurkt er een ambulancebroeder naast en vraagt wat er is gebeurd. Bart en die collega leggen het vlug uit, terwijl de broeder mij begint te onderzoeken. Bart wil een stap achteruit doen, zodat hij er beter bij kan, maar ik houd zijn hand te stevig vast en ik kijk het smekend aan. ~Blijf alsjeblieft, anders besef ik me wat er echt is gebeurd en dat doet te veel pijn.~ Hij lacht, maar laat niet los.
Ondertussen krijg ik een kraag om mijn nek en ik gil als hij mijn hoofd ook maar een millimeter optilt om die kraag eronder te schuiven. De pijn lijkt steeds erger te worden, nu ik weet wat er aan de hand is. ‘We gaan u nu op de brancard tillen.’ De rest van wat hij tegen me heeft gezegd is niet tot me door gedrongen, maar hij heeft net zolang mijn naam geroepen tot ik aandacht voor hem had. Hij kijkt me bezorgt aan. ~Zou hij door hebben dat ik alleen maar oog heb voor Bart, of zou hij denken dat ik ook een klap op mijn hoofd heb gehad?~ Ik probeer te knikken om aan te geven dat ik hem begrepen heb, maar dat lukt me niet. ‘Oké’ Nu moet ik Bart wel even los laten, al vind ik dat helemaal niet leuk. Zodra ik lig staat hij meteen weer naast me. ‘Ik zal Robin bellen, vragen of hij naar het ziekenhuis kan komen.’ Ik glimlach als dank, maar ik heb helemaal geen behoefte aan Robin nu, het voelt net alsof hij dan mijn andere wereld instapt. ~Deze wereld is van Bart, daar hoort hij gewoon niet.~ ‘Het komt goed.’ Verzekert hij mij als hij even een hand op mijn schouder legt. ‘AUW!!!!’ Schreeuw ik uit. ‘Sorry…’ Hij kijkt me nog even na terwijl ze mij naar buiten rijden. ~FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK!!!!!~

 

[WORDT VERVOLGD]

Lees hier het hele verhaal van Bart en Susan