‘Je laatste dag dus?’ Bart staat in de deuropening als ik mijn laatste spullen van mijn bureau pak. ‘Nou, nou dat klinkt wel heel dramatisch.’ Ik sla mijn jas om en wil de doos met mijn spullen optillen, maar Bart is me voor en heeft zijn handen al in de handvaten gestoken. ‘Laat mij maar, ik heb de laatste tijd nog al wat ervaring met verhuisdozen.’ Ik knik om hem te bedanken ~Wat heeft hij gedaan dan?~ ‘Zin in je nieuwe baan? Ik heb gehoord dat je zelfs je eigen rubriek krijgt?’
‘Klopt, en ja ik heb er veel zin in.’ ~Ook al ga ik hier weg.~ ‘Maar heb je daar ook net zo’n leuke collega’s als hier?’ Ik druk op het knopje van de lift en antwoord pas als we ingestapt zijn. ‘Daar kom ik vanzelf achter.’
‘En heb je daar net zo’n KNAPPE collega’s als hier.’ ~Waarom vraag hij dat?~ ‘Heb ik hier knappe collega’s dan?’ We lopen de lift uit richting uitgang. ‘Bart, waarom heb jij eigenlijk de laatste tijd veel ervaring met verhuisdozen?’ Ineens besef ik me dat we elkaar al twee maanden niet gesproken hebben. Dat was wel omdat ik hem niet wilde zien, maar toch het is langer dan ik dacht. ~En hoe wist hij dan dat vandaag mijn laatste dag is? Ik heb dat helemaal niet aan de grote klok gehangen.~ Hij kijkt me niet aan en zegt. ‘Omdat ik bij d’r weg ben.’ Ik schrik en blijf staan. ‘Hoe lang al?’ hij haalt zijn schouders op. ‘Een paar weken.’
‘Waarom?’
‘Nou gewoon, dingen lopen zo.’
‘Waarom heb je niets gezegd?’
‘Ik dacht niet dat je geïnteresseerd zou zijn.’ Ik kijk hem geïrriteerd aan. ‘Natuurlijk wil ik dat wel weten. We zijn toch vrienden?’ ~Oh nee, wacht even ik heb hem laten vallen als vriend, omdat ik zo nodig verliefd op hem moest zijn en hem daar de schuld van gaf. Logisch dat hij dan niet meer naar mij toekomt als er iets is.~ Ik kijk naar de grond en weet niet wat ik verder moet zeggen. ‘Uhm, waar staat je auto, de doos wordt zwaar.’ ~Oké fijn, een praktisch gesprek even geen moeilijke onderwerpen.~

Ik doen de achterklep open en hij zet de doos erin. We kijken elkaar niet aan en het duurt even voor hij de handvaten loslaat, alsof hij het moment wil rekken. ‘Bart, ik weet dat ik je genegeerd heb de laatste maanden, maar wil je me alsjeblieft gewoon vertellen wat er aan de hand is.’ Hij haalt die adem. ‘Laat ik het zo zeggen, ze had hetzelfde voorgevoel bij mij als Robin bij jou had.’ Hij legt zijn hand in mijn nek en kroelt door mijn haar. ‘En ik geloof dat ze gelijk heeft.’ ~Ho, wacht, Zeg je nou wat ik denk dat je zegt. Vind jij mij ook leuk en heb ik nu voor niets ontslag genomen. Nee Suus, er wacht een te gekke baan op je en juist omdat je het niet wist ben je zo slim geweest die kans te grijpen.~ Hij legt zijn handen op mijn schouders en leidt me naar de bestuurdersstoel. Ik ga zitten en kijk omhoog terwijl hij nog in het portier staat. ‘Suus, die baan past echt bij je, ik ben zo trots op je.’
‘Dank je.’ Ik klik mijn riem vast ‘Suus, mag ik je nog een keer bellen?’
‘Ja graag.’ Ik pak zijn hand. ‘Ik heb je gemist de laatste maanden’ Hij glimlacht, laat dan mijn hand weer los en doet het portier dicht. ‘ ~Ik heb je HEEL ERG gemist de laatste maanden.~

 

[WORDT VERVOLGD]

Lees hier het hele verhaal van Bart en Susan